ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΩΔΙΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗΣ (11―9―2014)
η παρωδία αυτή, συνίσταται από ακριβείς, παραποιημένες ή παρανοημένες κρίσεις, αποσπάσματα και υπαινιγμούς των: ηράκλειτου, ζήνωνα, λάο-τσε, πλάτωνα, καντ, αριστοτέλη, ντε καρτ, χέγκελ, μπώμ, χούσσερλ, χάμπλ, χάιντεγκερ, βιττγκενστάιν, παπανικολόπουλου, βέλτσου, αϊνστάιν, γραμματικάκη, φόγιερμπαχ, ομπάμα, λεφέμπβρ, τερζάκη, σινόπουλου, μητρόπουλου, φουκώ, δημητράκου, φέινμαν, μπιτσάκη, μουντέ, γιανναρά, μάο τσε τούνγκ, γιάνγκ, καρυωτάκη, χαρδούβελα αγ.γραφής, της διεθνούς, ανωνύμου του αναρχικού και εμού του ιδίου
ΕΙΣΑΓΩΓΗ:
1. Η μεγαλη ευθεία οφείλει να είναι κυρτή. Το μεγάλο τετράγωνο δεν έχει γωνίες.
2. Ο κύκλος είναι πολύγωνο απείρου αριθμού γωνιών.
3. Στον ίδιο ποταμό δεν ξαναμπαίνουμε ούτε την ίδια ουσία ξαναγγίζουμε, γιατί ολ'αλλάζουν βίαια
και γρήγορα, καταλύονται-συντιθέμενα, Είναι-ΜηΌντας.
4. Το κινούμενο ευθύγραμμα και ομαλά γυρίζει και δεν γυρίζει στη θέση που ξεκίνησε.
5. Το κινούμενο δεν κινείται ούτε εκεί που βρίσκεται ούτε εκεί που δεν βρίσκεται.
6. Τείνοντας προς το μηδές κάθετί τείνει προς το άπειρο. Το ακαριαίο είναι το ακίνητο.
7. Το ίδιο το φως είναι σκοτεινό.
8. Το τέλειο είναι ατελές. Το πεπερασμένο και ατελές είναι το άπειρο.
Η ΠΤΩΣΗ
όταν ήλθε η πτώση
αυτοί που επέμεναν να είναι άνθρωποι
χωρίς σουβλερά δόντια, χωρίς αιχμηρά νύχια
χωρίς γρήγορο τρέξιμο
―στη ζούγκλα―. . . .
οι άλλοι, που στροβιλίζονταν στα κλαδιά
βοηθούμενοι πολύ από την ουρά τους και το laptop,
κοίταζαν με περιφρόνηση
όσοι απ’το γένος των ανθρώπων
τους μιμήθηκαν γκρεμίστηκαν στη γη
προκαλώντας το γέλωτα
κάποιοι απ’αυτούς βρήκαν
πως το ανθρώπινο κρέας είναι πολύ νόστιμο
έτσι όταν επίτασσε η βιολογική τους ανάγκη
τη βρώση κρέατος
έκριναν πως ήταν η ευκολότερη λεία
και κάθε τόσο ακούγονταν ομαδικοί αλαλαγμοί
διασπαρμού και εριστικές κραυγές μοιρασιάς
φαίνεται πως μετά την πτώση
η «εξέλιξη» θα παρακάμψει τον άνθρωπο
και θα ξαναπεράσει ―προς τα πίσω―
απ’το γένος των πιθήκων
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ
ο κύριος γιάνης βαρουφάκης καθαρόαιμος κενσιανός
δε φαίνεται να πιστεύει σε αλλαγές «από τα κάτω»
εναποθέτει τις ελπίδες του σ’ένα ορθολογικότερο σχεδιασμό
κρατικής ή διακρατικής πολιτικής
αναλύοντας τους λόγους και τις συνέπειες της παγκόσμιας κρίσης,
θεωρεί ως αιτία της το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα
με την επινόηση των καινοφανών χρηματοπιστωτικών εργαλείων
στη wall street, στο city του λονδίνου. . .
. . .τα τοξικά ομόλογα και . . . . .
ο πάλαι ποτέ john maynard keynes
η συμφωνία bretton woods
στα χιονισμένα όρη του new hamshire
οι μηχανισμοί ανακύκλωσης πλεονασμάτων
τα ελλείμματα των αδυνάτων, τα πλεονάσματα των ισχυρών. . . .
ο paul volcker και η ελεγχόμενη διάλυση
της παγκόσμιας οικονομίας
ο milton friedman και η νεοαποικιακή στρατηγική των ΗΠΑ
η κερδοφορία, η κερδοφορία, και…
άραγε η περίφημη «γλωσσική σύνταξη»
είναι πάντα επαρκής να οδηγήσει στη σωστή σκέψη;
άραγε η περίπτωση του μακιαβέλλι έφτασε ως εμάς
για τη θαυμαστή διαύγεια της γραφής του
ή για την κυνικότητα της σκέψης του;
όταν γονυπετής προσέφερε το έργο του
στον λαυρέντιο το μεγαλοπρεπή εκλιπαρώντας να στρέψει
το βλέμμα επάνω του και να δει πόσο άδικα υποφέρει,
τονίζοντας ακόμα πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει
αν ο ηγεμόνας το απαιτήσει
ο λωρένζο ούτε που έστρεψε το μάτι του
όλοι αυτοί οι ηγεμόνες
έπαιζαν τον «Ηγεμόνα» στα πέντε τους δάκτυλα
πρoτού ο μακιαβέλλι γράψει τον «Ηγεμόνα» του
ο νικολό μακιαβέλλι,
ο αποκαλυπτικός κυνισμός της λογικής τυπικότητας
η διαύγεια της γραφής,
οι απαστράπτουσες και κοφτερές λάμες
τρόμος και δέος. . . . .
η ίδια η πράξη είναι η πιο διαυγής γλώσσα
αυτοί έγραφαν με το σπαθί τους
ότι με τρεμάμενο χέρι από μια φανταστική ηδονή δύναμης
ο συγγραφέας βροντοχτυπώντας τύμπανα πολέμου
φανταζόταν πως η πένα του ήταν κανόνι
ο λαουρέντιο των μεδίκων λοξοκοίταξε ειρωνικά
. . . . . .«εφηρμοσμένες» παρατηρήσεις
περί του κυνικού συσχετισμού οικονομίας και πολιτικής
. . . . . .τρόμος και δέος. . . .
ο milton friedman λοξοκοίταξε ειρωνικά
το παιγνίδι της οικονομίας για την οικονομία
και της οικονομίας για τη δύναμη
μοιάζει με το παιγνίδι των Πιθήκων στα κλαδιά
ο αληθινός Άνθρωπος δε μπορεί να παίζει
στη ζούγκλα θα χαθεί
όσοι προσπάθησαν απ’τους εναπομείναντες ανθρώπους
εν αγνοία τους έπαιζαν σ’ακατάλληλο γι’αυτούς πεδίο
θέλει άλλες δεξιότητες
ο Άνθρωπος παίζει εκεί που μπορεί, στον πολιτισμό,
την ανθρωπιά, την ιδεολογία, την τέχνη, τη λογική
η λογική;
η ελευθερία απορρέει απ’την εξουσία
αφού για να είσαι λεύτερος πρέπει να μπορείς
η εξουσία απορρέει απ’τις κάνες των πυροβόλων
. . . . εμπρός της γης κολασμένοι
της γης κολασμένοι. . . .
ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ
…και μόνο να ρωτήσεις, πως μια αντίληψη είναι δυνατή;
προϋποθέτει αμφιβολία για την αλήθεια της
προσβάλλοντας εκείνους των οποίων όλο το έχειν
συνίσταται σ’αυτό το κειμήλιο…
τότε στρέφουν ειρωνικά το βλέμμα επάνω σου
φέρνοντας στα χέρια τα μεταφυσικά τους εγχειρίδια…
κι η αλήθεια;
η αλήθεια είναι απείρως πολυσύνθετη και πολύπλοκη
κι ενώ μπορεί να φαίνεται ασυνάρτητη δεν είναι
γι’αυτό, αντίθετα με το ψέμα, δεν είναι αληθοφανής
έτσι το ψέμα αποδίδει περισσότερο
ΗΘΟΣ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΣΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ
ένα παιδί πεινάει
φαινόμενο αντιαισθητικό και ανήθικο,
δεν αντιστρατεύεται όμως τον αστικό «νόμο»
αυτός αποδέχεται την πείνα, τη φτώχεια, τη δυστυχία
ως «εφαλτήριο ανάπτυξης»
άλλο η ηθική ενός ατόμου ως στάση ζωής
κι άλλο η συλλογική ηθική ερμηνεία ενός φαινομένου,
που η πιο επίσημη, είναι ο νόμος
οι νόμοι που έχουν να κάνουν
με την ηθική ερμηνεία κοινωνικών φαινομένων,
μολονότι σχετίζονται μ’αυτά
παρακάμπτουν τον ηθικό τους πυρήνα.
προδίδοντας τις ηθικές μας αξίες,
ερχόμαστε σ’αντίθεση με τη συνείδησή μας,
μα όχι πάντα με τον νόμο,
αντίθετα είναι φορές που ο νόμος μας επιβραβεύει.
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ
αμερικάνε μπορείς να σκοτώνεις άραβες
ναι βέβαια να σκοτώνεις άραβες
μα πρόσεξε, μόνο με όπλα της πατρίδας
ναι μπορείς να σκοτώνεις άραβες
όχι εδώ στη χώρα του νόμου,
της δικαιοσύνης και του πολιτισμού
αμερικάνε μπορείς να σκοτώνεις άραβες
φιλοξενούμενος στη χώρα τους και στο σπίτι τους,
οικογενειακά με τις γυναίκες και τα παιδιά τους,
νόμος, τάξη, τρόμος και δέος. . . .
αμερικάνε δεν έχεις τίποτα προσωπικό με τους άραβες
είναι καλοί έντιμοι και φιλόξενοι άνθρωποι
…όμως η πατρίδα, το πετρέλαιο, ο μισθός σου και. . .
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΜΠΑΡΜΠΑ ΘΩΜΑΣ
ΚΑΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΊΩΝ 2014
«η αμερικανική κυβέρνηση παρακολουθεί από κοντά
τις εξελίξεις στη λωρίδα της γάζας
εκφράζει ανησυχία και αποτροπιασμό
υπάρχουν ευθύνες κι αθώα θύματα
―καί απ’τις δυό πλευρές―
―ας δείξουν όλοι αυτοσυγκράτηση»
ο παλιός μπάρμπα θωμάς
ήταν δούλος αλλά ελεύθερος,
ο νέος είναι δούλος αλλά και πρόεδρος
…των δούλων
στον καιρό μας οι περισσότεροι δούλοι
φορώντας παρδαλά ρούχα και κουνώντας τον κώλο τους
εκτός του ότι νομίζουν πως κάνουν τέχνη
πιστεύουν πως είναι και ελεύθεροι…
…οι υποταγμένοι «δημοκρατικοί πολίτες
του καπιταλισμού της ευημερίας»…
*
είδες λοιπόν κύριε βίζο-λεβίζο
η αλαζονεία της δύναμης και του παρά
μπορεί να σε κάνει γερμανό και μάλιστα ναζί
αλλά κι εκεί υπολείπεσαι
οι γερμανοί είχαν ανώτερο επίπεδο οργάνωσης
όλα αξιοποιούντο
στο †έλος δεν έμενε τίποτα, παρά μόνο στάχτες
άκτουνγκ!
βίζο-λεβίζο, πρέπει να φτιάξεις σύγχρονους φούρνους
πάλι οι γερμανοί προηγούνται
«ο κουλουράς πουλάει φρέσκα κουλούρια»
Η ΤΡΕΛΑ ΩΣ ΛΟΓΙΚΗ
θέσις:
Η προσχώρηση σε μιαν ιδεολογία
προϋποθέτει την αποδοχή κάποιων αρχών
είναι μια ατομική στράτευση
η αλήθεια της ιδεολογίας είναι «δείκτης του εαυτού της»
κι η προσχώρηση σ’αυτήν, μια υπαρξιακή ταύτιση
μια σύνδεση του όντος με το δέον γενέσθαι
αντίθεσις:
η αντιιδεολογία;
σύνδεση του όντος με το μη δέον γενέσθαι;
του όντος με τη βαρβαρότητα;
ερώτησις: και το είναι;
η απάντηση στο ερώτημα περί του είναι
αποβλέπει να ορίσει ο άνθρωπος τις απριόρικες συνθήκες
που εξετάζουν τα όντα ως προς τους ποικίλους τρόπους ύπαρξής τους.
είναι τελικά, ο δρόμος της υπαρξιακής αυτοκατανόησης,
δρόμος της υπαρκτικής αυτογνωσίας;
κόντρα-ερώτησις:
είναι η γενεαλογία της γραφής γραμματολογία αναιρετική του κρίνειν
αυτού που δε μπορεί να κριθεί
γιατί έχει υποσκάψει τους κανόνες της λογικής και της κρίσης;
επισήμανσις:
το φιλοσοφικό κείμενο δεν είναι ανάγκη
να αποδεικνύει αυτό που ισχυρίζεται
είναι εξίσου εποικοδομητικό να ορίσει:
πως ο ισχυρισμός του είναι λογικά δυνατός
αντεπισήμανσις:
η ορθολογική θεμελιοκρατία δεν θεμελιώνεται,
είναι φιντεϊστική
κι έτσι γι’αυτούς που αγνοούν τη διαλεκτική
η τρέλα μπορεί να έχει ηγεμονικό μερίδιο στη λογική
Η ΛΟΓΙΚΗ
η λογική είναι η επιστήμη της καθαρής ιδέας
της ιδέας μεσ’το αφηρημένο στοιχείο της νόησης
και η νόηση;
θέσις:
είναι αυτό που ενεργοποιεί τον εαυτό,
το εγώ ως σκεπτόμενο, το καθαυτό δι-εαυτόν γενικό
ο καθαρός αυτοσχετισμός, η αφαίρεση της παράστασης
και της αίσθησης από κάθε ιδιαιτερότητα της φύσης,
το εγώ ως η ύπαρξη μιας αφηρημένης γενικότητας,
το αφηρημένα ελεύθερο
επίφασις:
το εγώ ως γενικό υποκείμενο της νόησης,
είναι το πανταχού παρόν που διαπερνά όλες τις κατηγορίες
cogito ergo sum
αντίθεσις:
κάθε ξεχωριστό εγώ μπορεί να σκέπτεται,
το αφηρημένο και γενικό εγώ όμως όχι
λόγος:
ο αναλογισμός πάνω σε κάτι,
το γενικό που περιέχει την αξία κάθε πράγματος,
είναι το ουσιώδες εσωτερικό
αντίλογος:
οι ιδέες ως προεμπειρικά υπαρκτές ήταν δεκτές
ως εσωτερικές συγκριτικές νοητικές αντιστοιχίες,
το απόλυτα γενικό όμως, ως ιδέα μέσ’την ιδέα,
προσφέρει κάτι;
κόντρα-λόγος:
η εκ των προτέρων γνωστική δυνατότητα
είναι η καταγραφή της πορείας του όντος
μέσα στο ίδιο το γίγνεσθαι,
ο διάλογος της πορείας του όντος με τον κόσμο,
που περιλαμβάνει τον κόσμο κωδικά μέσα του
η εμπειρία αφυπνίζει κι αποκωδικοποιεί αυτή
την εσωτερική πορεία
που έτσι γίνεται η γνώση του κόσμου έξω
Η ΣΚΕΨΗ
λόγος:
συχνά λέγεται «σκέψου από μόνος σου»
μα κανείς δε μπορεί να σκεφτεί στη θέση άλλου
αντίλογος:
το γενικό κι αφηρημένο νοείν, ως κοινωνική σύμβαση,
ως το γενικά αποδεκτό μπορεί να «σκέφτεται γενικά» για τους άλλους;
θέσις:
μεσ’τη νόηση βρίσκεται άμεσα η ελευθερία
αφού ως πράξη του γενικού είναι ο αφηρημένος αυτοσχετισμός
ένα παρ’εαυτόν-είναι απροσδιόριστο
αντίθεσις:
αφηρημένη ελευθερία δεν υπάρχει
η ελευθερία είναι σύνδρομο απαγορεύσεων και περιορισμών
που τελικά καθείς είναι ελεύθερος τον εαυτό του να υποδουλώνει
σύνθεσις:
είμαι λεύτερος να επιλέγω
ανάμεσα σε μιαν απεριόριστη σειρά
εσωτερικά καταγεγραμμένων αντιφατικών καταστάσεων
όπου η καταγραφή είναι ο καταναγκασμός
και η αντιφατικότητα η ελευθερία
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ
θέσις:
η κριτική θεωρεί την εμπειρία μοναδική πηγή γνώσης
όχι όμως γνώση της αλήθειας αλλά των φαινομένων
αντίθεσις:
μόνο φαινόμενα αληθινά υπάρχουν
λόγος:
η γενικότητα κι η αναγκαιότητα που αναβαθμίζουν την εμπειρία
δεν προέρχονται απ’αυτήν
ανήκουν στην αυτενέργεια της νόησης
υπάρχουν «a priori»
αντίλογος:
ούτε η εμπειρία μπορεί χωρίς «a priori» κληρονομικούς νοητικούς
μηχανισμούς, ούτε οι μηχανισμοί χωρίς εμπειρία,
έτσι αίρεται ο «a priori» χαραχτήρας τους
το ένα γεννά το άλλο αλλά συγχρόνως το μάχεται κι όλας
επίλογος:
το ον είναι η κωδική καταγραφή του παγκόσμιου γίγνεσθαι
κι η εμπειρία το αφυπνίζει ν’ακολουθήσει αρχαίους
ξεχασμένους δρόμους μέσα σ’αυτή, αποκωδικοποιώντας
και συνειδητοποιώντας την.
…είναι λοιπόν η γνώση, «ανάμνησις» του εαυτού;
Η ΙΔΕΑ
είναι η ιδέα κάτι γενικό που περιλαμβάνει την ομοιότητα πολλών
ή κάτι ειδικό, ως ιδέα ενός μεμονωμένου αντικειμένου;
θέσις:
αν η ιδέα ως γενικό υπάρχει σε σχέση με άλλα,
τότε τα άλλα είναι μέρη της αφού είναι μέρη του ενός
που είναι κάποιο όλον, έτσι όλον και μέρη μετέχοντας του ενός,
έχουν και δεν έχουν πέρας, είναι όμοια κι ανόμοια με τον εαυτό τους
και μεταξύ τους, μπορούν να γνωστούν και όχι,
έχουν όλους τους χαρακτηρισμούς και συγχρόνως κανέναν
αν το ένα ως ιδέα ειδική υπάρχει απόλυτα κι ανεξάρτητα των άλλων,
δε μπορεί να ειπωθεί τίποτα γι’αυτό, ούτε για τα άλλα,
είναι αδύνατο να γνωστεί, είναι απόλυτα διαφορετικό από τα άλλα
και δεν μπορεί να πάρει κανένα κατηγόρημα
αντίθεσις:
στην προσπάθειά της η λογική ικανότητα να γνωρίσει το απόλυτο στοιχείο
του κόσμου αντινομεί, δηλαδή καταφάσκει σε δύο αντίθετες προτάσεις
με την ίδια αξία για το ίδιο αντικείμενο,
έτσι η περιγραφή για το περιεχόμενο του κόσμου πάντα αντιφάσκει
λόγος:
το καθαυτό υπάρχει αλλά μόνο φαινόμενα αντιλαμβανόμεθα,
αντίλογος:
αυτός ο ίδιος ο κόσμος είναι αντιφατικός, καθαυτά δεν υπάρχουν
σύνθεσις:
δεν υπάρχει κάτι χωρίς μέγεθος,
για να υπάρχει πρέπει να έχει μέγεθος και όγκο
και μιαν απόσταση από κάποιο άλλο
το ίδιο ισχύει και για το περιθώριο αναλόγως
δεν είναι δυνατόν να υπάρχει έσχατο μέρος κάποιου,
ούτε του σώματος, ούτε του περιθωρίου,
ακόμα τίποτα δεν υπάρχει άσχετα από άλλο
έτσι αν υπάρχουν πολλά,
είναι ανάγκη αυτά να είναι συγχρόνως μικρά και μεγάλα
τόσο μικρά που να μην έχουν μέγεθος,
τόσο μεγάλα που να είναι απείρου μεγέθους
κόντρα-σύνθεσις:
την ίδια ουσία δεν ξαναγγίζεις
αφού όλα βίαια και γρήγορα αλλάζουν
φεύγουν-επιστρέφοντας, διαστέλλονται-συστελλόμενα
συντίθεται-καταλυόμενα, είναι-μη όντας
αντιφάσκουν
ΤΟ ΝΟΗΜΑ Η ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ
θέσις:
το καθαρό Είναι, είναι η καθαρή αφαίρεση, το απόλυτα αρνητικό
που ως άμεσο είναι το απόλυτο μηδέν
έτσι το απόλυτο όντας το μηδέν, είναι το πράγμα-καθαυτό
ως απροσδιόριστο
κάθε προσδιορισμός από κει και πέρα
αναβαθμίζει την κενή σχέση -είναι και μηδενός-
σε συγκεκριμένο κάτι, που ως ενότητα, είναι το γίγνεσθαι
αντίθεσις:
κάτι κινείται όχι επειδή μια στιγμή είναι εδώ και μιαν άλλη πιο κεί
αλλά επειδή «είναι και δεν είναι» την ίδια στιγμή στην ίδια θέση,
η κίνηση είναι μια αντίφαση.
σύνθεσις:
το κινούμενο δεν κινείται ούτε’κεί που βρίσκεται ούτε’κεί που δε βρίσκεται
κόντρα-σύνθεσις:
όλα είναι-|μη όντας|, καταλύονται-συντιθέμενα
κι έτσι κινούνται μέσ’τον εαυτό τους
όντας αυτά, το ίδιο το γίγνεσθαι
λόγος:
ότι κινείται ευθύγραμμα και ομαλά κάποτε επιστρέφει στη θέση που ξεκίνησε
η ευθύτητα της πορείας λόγω περιστροφής του χώρου μετατρέπεται σε κυρτή
αντίλογος:
το κινουμένου ευθύγραμμα και ομαλά
επιταχύνεται για να υπερβεί την περιστροφή του χώρου
πάντα όμως χάνει κάτι
η απόλυτη ευθύτητα επιτάσσει ακαριαία ταχύτητα
το κινούμενο ακαριαία είναι συγχρόνως στην αρχή και το τέλος,
διαστέλλεται στο άπειρο και βυθίζεται συγχρόνως στο μηδέν
η απόλυτη ευθεία είναι μια έκρηξη στο σύμπαν
και συγχρόνως ακαριαία επαναφορά στην ίδια θέση
είναι το ακίνητο και ακαριαίο, το μηδενικό και άπειρο
επίλογος:
κάθε σημείο, κάθε στιγμή του κόσμου, είναι μια μεγάλη έκρηξη
που λόγω του ακαριαίου δεν αντιλαμβανόμεθα
αυτό είναι το «εν δυνάμει-είναι»,
όλα τα πρόσωπα και κανένα συγχρόνως
Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ
θέσις:
η διαλεκτική είναι η λογική της αντίθεσης,
εκφράζει την ιστορικά διαφοροποιούμενη ενότητα
αμοιβαία αποκλειομένων κατηγορημάτων,
διαψεύδει την τυπική λογική μα δεν την καταργεί,
δεν πέφτει στο παράλογο, δεν είναι αντιφατική
αντίθεσις:
η μεγάλη ευθεία οφείλει να είναι κυρτή
το μεγάλο τετράγωνο δεν έχει γωνίες
από το ένα όλα και το ένα από όλα
στον ίδιο ποταμό μπαίνουμε και δεν μπαίνουμε
είμαστε και δεν είμαστε
την ίδια ουσία δεν ξαναγγίζουμε
γιατί όλα καταλύονται-συντιθέμενα, «είναι-μη όντας»
αντιφάσκουν
σύνθεσις:
τα αντίθετα διαλέγονται χωρίς να παραβιάζουν τα όριά τους
ο διάλογος σταματά εκεί που αληθινά αρχίζει
κόντρα-σύνθεσις:
τα αντιφατικά διαλέγονται παραβιάζοντας τα όριά μεταξύ τους
χωρίς ν’αφήνουν έσχατο στοιχειώδες ή καθαυτό απαραβίαστο
επίλογος:
στη δημοκρατία όλοι έχουν ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις
κόντρα-λόγος:
η κοινωνία χωρίζεται σε τάξεις και στρώματα
με ανταγωνιστικά συμφέροντα, ―αντιφάσκει―,
η δημοκρατία είναι δημοκρατική-δικτατορία,
όσο μεγαλύτερη δημοκρατία για την τάξη που κυβερνά
τόσο μεγαλύτερη η δικτατορία γι’αυτή που κυβερνάται
ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ DOPPLER ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΡΗΞΗ
θέσις:
η συχνότητα εκπομπής μιας φωτεινής πηγής μεγαλώνει
όσο πλησιάζει στον παρατηρητή
ενώ μικραίνει όσο απομακρύνεται απ’αυτόν
κι επειδή το φάσμα των γαλαξιών κινείται προς το ερυθρό
αυτοί απομακρύνονται, άρα το σύμπαν διαστέλλεται
επίφασις:
κάποια στιγμή οι γαλαξίες είχαν μια κοινή εκκίνηση,
―την αρχή του σύμπαντος―,
ένα σημείο έκρηξης που δε μπορεί να νοηθεί
όπως δε νοείται το κέντρο του σύμπαντος
αφού η μεγάλη έκρηξη έγινε σ’όλο το σύμπαν,
τίποτα, ούτε χώρος ούτε χρόνος δεν υπήρχε πριν,
η θεωρία της σχετικότητας το βεβαιώνει
αντίθεσις:
η θεωρία της σχετικότητας σχετίζεται με τη «σχετικότητα χώρου και χρόνου»
που τότε «δεν υπήρχαν»… τι λοιπόν μπορεί να βεβαιώσει;
λόγος:
στην κβαντομηχανική, η θεωρία του πεδίου
περιγράφει την κίνηση στοιχειωδών σωματίων
ως καταστροφή σε μια θέση και δημιουργία σε άλλη παραπλήσια,
επίσης κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί
πως γνωρίζει τι είναι το ηλεκτρόνιο προ της μέτρησης
αρχαιοελληνική γραμματεία:
ποταμῷ οὔκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ,
μηδὲ τῆς αὐτῆς οὐσίας ἅψασθαι κατ᾽ἕξιν,
ἀλλ᾽ὀξύτητι καὶ τάχει μεταβολῆς σκίδνησι καὶ πάλιν συνάγει
καὶ πρόσεισι καὶ ἄπεισι,
οὐδὲ πάλιν οὐδ᾽ὕστερον ἀλλ᾽ἅμα συνίσταται καὶ ἀπολείπει.
κόντρα-λόγος:
αυτό που καταλύεται-συντιθέμενο δε διαρκεί,
ούτε μπορεί να έχει ταχύτητα, είναι άλλο-αλλού
σύνθεσις:
η ταχύτητα του εκλυομένου φωτός από κινούμενη πηγή
δεν ακολουθεί τη φωτεινή πηγή
διαδίδεται πάντα σταθερά προς όλες τις κατευθύνσεις
έτσι το εκλυόμενο φως, υπάρχει σ’άλλη διάσταση απ’την πηγή
διάσταση κβαντική
αν μετράμε μια διάσταση με τα μέτρα άλλης διάστασης
όλοι οι «λογαριασμοί» λαθεύουν
αντίλογος:
ο κόσμος έχει απεριόριστες αρχές και τέλη όντας αιώνιος
είναι αντιφατικός όντας πολυδιάστατος
επίλογος:
τελευτή λέξεως ἁρμόττει ἡ ἀσύνδετος
ὅπως ἐπίλογος καὶ οὐχί λόγος ἦ . . .
ο πάπας έπαψε να στέλνει επιστήμονες στην πυρά
τους επιδοτεί
κι έτσι είδαμε το δάκτυλο του θεού
στο σημείο της μεγάλης έκρηξης ν’αγγίζει το σημείο της γένεσης
επίσης περιμένουμε και το μποζόνιο του θεού
μπορεί η λέξη θεός να φαντάζει γραφική και χαριτωμένη
όταν αποδίδει οικονομικά
η αλήθεια εξ’αποκαλύψεως θεού όμως, για τους όποιους απίστους
πάντα σήμαινε «θάνατο» και ποτάμια αίμα για τους αλλόθρησκους
Ο ΧΡΟΝΟΣ
θέσις:
το χθές δεν υπάρχει, το αύριο δεν υπάρχει, το τώρα είναι μόνο,
το τώρα που δε είναι, που είναι πάντα-άλλο,
είναι αυτό πάντα, η μηδενική αιχμή του φθίνοντος παρόντος
επίφασις:
κάθε τι ως καταλυτικο-συνθετικό γίγνεσθαι, όντας συνεχώς άλλο,
δεν διαρκεί, χρόνος ως διάρκεια δεν υπάρχει
λόγος:
οι ιδιότητες των κβαντικών γεγονότων -συχνότητα και χρόνος-,
δε μπορούν συγχρόνως να προσδιοριστούν απόλυτα
αφού καταλυτικο-συνθετικά
η συχνότητα ως ρυθμός επανάληψης είναι καί αυτή χρόνος
χρόνος και συχνότητα είναι δυο όψεις του ίδιου πράγματος
που εξελίσσεται σε διαφορετική διάσταση
αλλά εμείς παράνομα τις στριμώχνουμε νοητικά στην ίδια διάσταση,
βάζοντας στον ίδιο χώρο της σκέψης
το χρόνο του «κόσμου των πραγμάτων» που κυριαρχεί η αντικειμενικότητα
και τον χρόνο του «κόσμου των κβάντα» που η αντικειμενικότητα καταλύεται
αντίλογος:
το φως ως κβαντικό καταλυτικο-συνθετικό γεγονός
όντας συνεχώς άλλο-όμοιο με τον εαυτό του δεν έχει ταχύτητα
ούτε κινείται με τον τρόπο που εμείς πιστεύουμε
ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
θέσις:
μπορούμε να πούμε ότι η παγκοσμιότητα του καπιταλισμού
οφείλεται καταρχήν στην ανθρώπινη φύση και την καταναλωτική βουλιμία,
στην ανταπόκριση που έχει ο καταναλωτισμός
στην ενστικτώδη και ζωική φύση του ανθρώπου.
αντίθεσις:
η ενστικτώδης και ζωική φύση του ανθρώπου
δε γεννά την καταναλωτική βουλιμία, μα η «ελεύθερη οικονομία»
μέσω της διαφήμισης ως τέχνης και της υπερδιέγερσης των φυσικών αναγκών
σύνθεσις:
ζώα και πρωτόγονοι μπορεί ενίοτε να υπερβάλουν στο κυνήγι των επιθυμιών,
μα δεν το κάνουν αυτοσκοπό όπως ο καπιταλισμός
Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ
λόγος:
Ο μεταφυσικός ίλιγγος που δημιουργεί η συνειδητοποίηση
του ενδεχόμενου της ανυπαρξίας ή της αιώνιας ύπαρξης,
δεν είναι απλά και μόνο μια υποκειμενική ψυχολογική εμπειρία
που μπορεί να απωθείται δίχως συνέπειες.
αντίλογος:
εμείς οι αναρχικοί και μαρξιστές «μέσης παιδείας»
αυτόν το «μεταφυσικό» ίλιγγο του ενδεχόμενου μιας ανυπαρξίας
έχουμε ζήσει πολλές φορές,
όταν οι βολές των πραιτοριανών πέφτουν βροχή
και κάποιοι δικοί μας χάνονται.
τους «ανεβάζουμε» στο μνήμα της αθανασίας
―μέσα στη γη― τραγουδώντας τη διεθνή
εμείς έτσι γνωρίζουμε την απελευθέρωση
από το φόβο του θανάτου ―χωρίς μεταφυσική
Κανελοπούλου-Καλτεζάς-Κομνηνός-Κουμής
και όλοι οι άλλοι οι ατέλειωτοι Αθάνατοι
Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
θέσις:
ο μότσαρτ είναι η συγκλονιστικότερη απόδειξη
για την ύπαρξη του θεού
αντίθεσις:
ένας άθεος γλεντοκόπος
λόγος:
η μεγαλύτερη απόδειξη για την ανυπαρξία του θεού
είναι ο εβραϊκός λαός και η λωρίδα της γάζας
αντίλογος:
ο περιούσιος λαός του ενός και μοναδικού θεού
η δύναμις:
η δικτατορία του τυπωμένου χαρτιού, η τοκογλυφία ως νόμος
αντίστασις:
η αγορά μόνο των απόλυτα αναγκαίων
υπέρβασις:
η αισθητική για την αισθητική
η αισθητική για τη λογική
η αισθητική για την αυτοοργάνωση
λαϊκοδημοκρατικής αλληλεγγύης
απώτερος σκοπός:
η εξέγερση
για την κατάργηση του χρήματος
και της παγκόσμιας τοκογλυφίας
η μοναδική επιβίωση του ανθρώπου
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ αριστοφανικόν
Πατρίδα Θρησκεία Τοκογλυφία
σε προσμένω κύριε
σε προσμένω ανάμεσα σε λιβάνι και καπνούς
οι ιεροί ποιμένες την κοιλιά τους ονόμασαν πίστη κύριε
κι όσο πιο μεγάλη η πίστη τόσο πιο πολλά η κοιλιά χωράει
το πρωινό καθενός όσο ένα γεύμα μικρού ορφανοτροφείου
οφικιάλιοι και στρατηγοί το ίδιον συμφέρον ονόμασαν πατρίδα
κι έτσι νόμιμα διώκουν όλους τους «εχθρούς» της πατρίδας κύριε
στο ναό της δημοκρατίας «δημοκράτες» αετονύχηδες
και πουτανομάτηδες, δεν τους ξεφεύγει τίποτα, όλα τα βλέπουν
διψάνε για όλα και όλα τα θέλουν
το γαμήσι ονόμασαν έρωτα κύριε
κι από τότε δίποδα και τετράποδα περάσαν νόμιμα απ’το καυλί τους
την κλοπή ονόμασαν δάνειο και την αρπαγή επένδυση κύριε
κι έτσι δανείζονται κι επενδύουν νόμιμα στις ξένες τράπεζες
κύριε ήμαρτον κύριε
μνήσθητή μου όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου
την ελλάδα ονόμασαν γελάδα
κι έτσι νόμιμα την αρμέγουν
σε προσμένω κύριε στ’άγια εξάρχεια και στην αγία σόλωνος
μέσα σε εκρήξεις και καπνούς εγώ ο άπατρις παρίας
και συ κατέρχεσαι παραπατώντας και κουτσαίνοντας
εν τω μέσω της νυκτός και όχι εν τη δόξη σου κύριε
σ’έχουν «ξεκωλώσει» άγιοι πατέρες, νταβράτοι καλόγεροι
και σεπτοί ποιμενάρχες
περνώντας ανάμεσα σε πατριώτες πραιτοριανούς και γραμματείς
κάποιοι σε σπρώχνουν, σε φτύνουν, σε προπηλακίζουν
ενώ άλλοι, οι πιστοί, φωνάζουν με φονική λαχτάρα: σταύρωσον
σταύρωσον αυτόν
κι μεις οι απάτριδες παρίες αντί να μπουκάρουμε στα χρηματοφυλάκεια
και τις αποθηκες όπλων, φοβούμενοι το στειλιάρι
σπεύδουμε στην ουρά να πάρουμε το συσσίτιο της αρχιεπισκοπής
με την προϋπόθεση να αποθέσουμε την κεφαλήν επί της γης
και να ορθώσουμε την πρωκτοπή εις ουρανούς
ως ένδειξιν ιερής πίστης και ταπεινής υποταγής
και συ κύριε πήρες μια σκάλα κι ανέβηκες μόνος στο σταυρό
κι από κει παρακολουθείς μ’ενδιαφέρον το θέαμα
το θέατρο του παραλόγου
όπου νόμος, είναι η τοκογλυφία
αγορές, το παζάρι των τοκογλύφων
εμπόρευμα, ανθρώπινοι κόποι και ψυχές
μεταρρυθμίσεις και επίτευξη προόδου,
η καταναγκαστική ανεργία και η πείνα
ισχύς, η δύναμη του τυπωμένου χαρτού κύριε
και σωφροσύνη η δουλικότητα
παραπατώντας «αργά στην προκυμαία
υπάρχεις λες κι ύστερα δεν υπάρχεις»
η λιτανεία με τα εξαπτέρυγα και τις εικόνες,
το κλάμα της πίστης και της προσμονής
τα εμβατήρια της νίκης
η δόξα του θεού και πατρός. . . .
Ω του θαύματος! το θαύμα. . το θαύμα
άνομοι άνομοι εν οδώ
όπως λέει κι ο ανώνυμος αναρχικός κύριε:
«την πουστιά ονόμασαν ανάγκη
και την ανθρωπιά ουτοπία». . .
ελέησόν μας… ελέησον, ελέησον
«το χρήμα ενάντια στη λογική» κύριε…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου